Desde os recantos ve moito mellor o mundo,
Por iso nos locais onde teñen piano,
Brillan os instrumentos nos ángulos agudos
Para que a pianista poida xulgar o mundo.
Desde os recantos ve moito mellor o ambiente,
E as máscaras que cobren o rostro dos fracasos,
Poi iso a pianista toca desde un recanto
Pezas que son coartadas para xulgar o ambiente.
Desde os recantos caza misteriosas historias,
Os tácitos desexos que un garda na memoria:
Tódalas pianistas son verdadeiramente
Cazadoras furtivas de historias misteriosas.
E a pianista sabe que desexo a muller,
Que, buscador da prata dunha melena loira,
E duns ollos de gata, dos que tiña memoria,
Eu entrei no local perseguindo a muller;
Que, estratego, escollín este lugar na barra,
Que se pedín un whisky foi para vela ben,
Traidora a case todos nunha soa mirada
Que cruza, río secreto, e morre nesta barra.
Sospeita que os espellos son lagos traizoeiros,
Que acaban aboiando sobre as augas paradas
Os devezos pactados e rotos, sen palabras,
Que eu son ese afogado nun lago traizoeiro.
Mais, se cadra, ela ignora que somos os poetas
Detectives urbanos que pescudan nas vidas,
Curmáns de Baudelaire, destas descoñecidas,
Que chegamos a amalas porque somos poetas.
Seres da multitude, nós amamos a tódalas
Que escriben, coa mirada, unha novela negra:
Sobre ilícitas músicas, nós poñemos a letra
E, ó lermos a novela, esquecemos a todas.
Un estraño instrumento chamado corazón
Que soe ter as cordas algo desafinadas,
Pode aquelarlle ritmo á clandestina ollada
Coa que a muller me entrega, escuro, o corazón.
A pianista pensa que o final desta historia
É un verso de bolero, entre inxenuo e fatal,
Por iso busca as notas que cortan, melancólicas,
O fío das historias sen final.
Dagli angoli si vede molto meglio il mondo,
per questo nei locali dove c’è il pianoforte
gli strumenti luccicano negli angoli acuti
affinché la pianista possa giudicare il mondo.
Dagli angoli si vede molto meglio ciò che sta intorno,
e le maschere che coprono il volto degli insuccessi
per questo la pianista suona da un angolo
pezzi che sono pretesti per giudicare la vita.
Dagli angoli si catturano storie misteriose
I desideri inespressi che uno conserva nella memoria
Tutte le pianiste in verità sono
Cacciatrici furtive di storie misteriose.
La pianista sa che desidero la donna,
che in cerca di un’argentea chioma bionda
e di occhi da gatta, che ben ricordavo,
sono entrato nel locale inseguendola.
Che, da stratega, scelsi questo posto al bancone,
e se chiesi un whisky fu per vederla bene,
lei che tradisce quasi tutti con una sola occhiata
che incrocia, come un fiume misterioso, per poi morire su questo bancone.
Si sospetta che gli specchi siano laghi pericolosi
Che fan fluttuare su acque immobili
I desideri promessi e infranti, senza parole,
e sono io quello che affoga in quell’infido lago.
Però forse lei ignora che siamo noi poeti
I detective urbani che indagano sulla vita,
cugini di Baudelaire, di quelle sconosciute,
che finiamo per amare perché siamo poeti.
Esseri della moltitudine, noi amiamo tutte quelle
Che scrivono, con lo sguardo, una novela negra:
su musiche illecite componiamo
e, leggendo il romanzo, le dimentichiamo tutte.
Uno strano strumento detto cuore
Che è solito essere alquanto scordato
Può correggere il ritmo dello sguardo clandestino
Con cui la donna mi consegna, oscuro, il cuore.
La pianista pensa che il finale di questa storia
Sia una strofa di bolero, insieme ingenuo e fatale,
per questo cerca le note che spezzino, melanconiche,
il filo delle storie senza un finale.
Trad. de Maria Grazia Calandrone
Desde los rincones ve mucho mejor el mundo,
Por eso en los locales donde tienen piano,
Brillan los instrumentos en los ángulos agudos
Para que la pianista pueda juzgar el mundo.
Desde los rincones ve mucho mejor el ambiente,
Las máscaras que cubren el rostro de los fracasos,
Por eso la pianista toca desde un rincón
Piezas que son coartadas para juzgar el ambiente.
Desde los rincones caza misteriosas historias,
Tácitos deseos que uno guarda en la memoria:
Todas las pianistas son verdaderamente
Cazadoras furtivas de historias misteriosas.
Y la pianista sabe que deseo a la mujer,
Que, buscador de la plata de una melena rubia,
Y unos ojos de gata, de los que tenía memoria,
Yo entré en el local buscando a la mujer;
Que, estratega, escogí este lugar en la barra,
Que si pedí un whisky fue para verla bien,
A casi todos vende solo con la mirada
Que cruza, río secreto, y muere en la barra.
Sospecha que los espejos son lagos traicioneros,
Que acaban flotando sobre las aguas paradas
Los anhelos pactados y ya rotos, sin palabras,
Que soy ese ahogado en un lago traicionero.
Pero, quizás ella ignore que somos los poetas
Detectives urbanos que buscan en las vidas,
Primos de Baudelaire, de estas desconocidas,
Que llegamos a amarlas porque somos poetas.
Seres de la multitud, amamos a todas las
Que escriben, con la mirada, una novela negra:
Sobre ilícitas músicas, ponemos una letra
Y, al leer la novela, nos olvidamos de todas.
Un extraño instrumento llamado corazón
Que suele tener las cuerdas algo desafinadas,
Puede darle ritmo a la clandestina mirada
Con la que la mujer me entrega, oscuro, el corazón.
La pianista piensa que el final de esta historia
Es un verso de bolero, entre ingenuo y fatal,
Por eso busca las notas que cortan, melancólicas,
El hilo de las historias sin final.
Trad. de Hermes Salceda