Ama o meu corazón porque é diúrno,
Porque ten a prudencia do derradeiro lobo
Que anda só pola neve, cobizando as distancias,
E non deixa pegadas na brancura da neve.
Porque perdeu a vida algunhas veces,
E soubo levantarse, porque a perde
Ama o meu corazón
Se agora xa non sabe levantarse.
Ama o meu corazón porque aínda quere
Comprender un xardín abandonado,
A luz do mar que trae os vagos lonxes,
A brétema que borra os pasos, esa luz.
Ama o meu corazón que tivo as chaves
De moitas casas frías,
Ama o meu corazón que se guiou por lúas
De agosto iluminando o seu camiño á casa.
Ama a súa selva de animais perdidos,
Con mulleres que dormen, escuras, nos menceres,
E tódolos costumes da invisible tenrura
Que urde o meu corazón ó percorrer os bosques.
Ama a súa imperfección, as torres que danaron
Tantos ceos rebeldes que había nas súas noites,
Porque os homes ás veces non entenden
E derruban as torres que quería.
Ama o meu corazón porque sabe das illas,
E o nome dos lugares solitarios,
Que escribe nos papeis ou na codia das árbores,
Nas paredes espidas dos suburbios.
Ama o meu corazón porque descobre
Ese arcano escondido nalgunhas cousas pálidas,
Porque é un baluarte que vixía a fronteira
E o río que divide, coma un soño, dúas vidas.
Ama mio cuore [tace
prudente come l’ultimo lupo
diurno - nella neve - distanza
che non lascia tracce.
Ha già perduto [battito
talvolta - ora per sempre
ed amalo - mio cuore
ama, cuore che non batte.
Ama mio cuore [giace
nel giardino abbandonato
mare che sfuma lontano
nella nebbia - quella luce.
Ha stretto le mani [chiavi
di molte case invernali,
ama mio cuore, luna
che in agosto lo guidava.
Ama in lui boschi [bestie
e donne oscurate all’alba
e ogni resto di vetro
che le fila, cuce ai gesti.
Ama la sua debolezza [torri
innalzate alla notte,
notti che il cuore guarda
e che uomini ciechi atterrano.
Ama mio cuore [scrive
di isole, luoghi, ombre
scrive su fogli e cortecce
su mura sbrecciate, furtive.
Ama mio cuore [rivela
il segreto di un pallore
vedetta sul confine e sogno
fiume scorre tra due vite.
Trad. de Giulio Marzaioli
Ama mi corazón porque es diurno,
Porque tiene la prudencia del último lobo
Que anda solo por la nieve, anhelando las distancias,
Y no deja huellas en el blancor de la nieve.
Porque perdió la vida algunas veces,
Y supo levantarse, porque la pierde
Ama mi corazón
Si ahora ya no sabe levantarse.
Ama mi corazón porque aún quiere
Comprender un jardín abandonado,
La luz del mar que trae las vagas lejanías,
La niebla que borra los pasos, esa luz.
Ama mi corazón que tuvo las llaves
De muchas casas frías,
Ama mi corazón que se guió por lunas
De agosto iluminado su camino a casa.
Ama su selva de animales perdidos,
Con mujeres que duermen, oscuras, al amanecer,
También los hábitos de la invisible ternura
Que urde mi corazón al recorrer los bosques.
Ama su imperfección, las torres que dañaron
Tantos cielos rebeldes que había en sus noches,
Porque los hombres a veces no entienden
Y derriban las torres que quería.
Ama mi corazón porque sabe de las islas,
Y el nombre de lugares solitarios,
Que escribe en papeles o en cortezas de árboles,
En paredes desnudas de suburbios.
Ama mi corazón porque descubre
Ese arcano escondido en algunas cosas pálidas,
Porque es un baluarte que vigila la frontera
Y el río que divide, como un sueño, dos vidas.
Trad. de Hermes Salceda