Unha longa conversa cun amigo,
Rememorando feitos do pasado,
Unha ponte que leva ó seu destino
A un neno solitario;
Un cine e os seus bicos clandestinos,
Nunha tarde de inverno, no extrarradio
Desa cidade que salvei do olvido
Despois de moitos anos;
A noite aventureira, os días festivos
Que a dolor consagrou nos calendarios
Porque sei que tamén veñen comigo,
Que eles son verdadeiros aliados;
Unha loira de luxo que persigo
E da que me namoro coma un parvo
Nun minuto que sempre leva escrito
O signo do fracaso;
A inocencia de Mozart coma un río
Rebuldeiro, cos tempos gobernados,
Os versos dos poetas que cumpriron
O seu destino tráxico;
Curros e Rosalía, os dous unidos
(É por eles que nós perseveramos,
Xuntando unha emoción ós claros ritmos
Na verba temesiña dos paisanos);
Ella Fitzgerald, Faulkner, Os Padriños,
A ollada de John Ford neses Centauros
Do deserto, que buscan nos camiños
A vinganza, Machado,
Baudelaire, o reloxo dos suízos
Na conversa da nora, no dramático
Tempo desas posguerras que dá frío
Agora, ó recordalo;
A estrela máis distante, que eu arrinco
Dos ceos imposibles dos románticos,
O caiuco sen nome, que un abrigo
Procura, confiado, no peirao;
O espello de Manet, os altos cimos
De Caspar Friedrich, eses lonxes vagos,
As ribeiras con místicos navíos,
Un branco transatlántico;
A saudade que arrastran os mariños
De porto en porto, os cadros de naufraxios,
As promesas, un neno pensativo,
A habanera nos labios
Nas ceas que reúnen ós amigos,
Cando todo pasou hai vinte anos,
As boas novelas, ese vello libro
Cun pétalo amarelo alí gardado;
A ría de Ares, unha rúa de Vigo
Na que subo ó tranvía do pasado,
Iso que Shakespeare puxo por escrito
Da vida, no escenario;
A pedra negra, o paxaro estorniño
Na ponliña dun verso, solitario,
O mar que chega á rocha dos proscritos,
As lanternas dos faros,
As arias de Puccini, o longo fío
Do azar, as fotos murchas, os enganos,
As mentiras piadosas, os sorrisos,
Os aneis dos planetas afastados;
As cartas de perdón, os manuscritos,
Telegramas azuis, os versos brancos,
Os bigotes de Zappa, o gran prestixio
Da lúa, catro fados,
A liberdade nos anos furtivos,
A baralla de póquer, os oráculos,
Pétalos de camelias nun espido
Xardín, alí ciscados,
E ese mesmo xardín coa luz do estío
Na roseira, moon river, un relanzo
Do río Eume, sombras nos camiños
Das cerdeiras, dos bidos, dos carballos;
As Kim Novaks do Vértigo de Hitchcock,
Rita Hayworth de loira, o mes de marzo,
O altosaxofón, o anel perdido,
Os telóns dos teatros,
O polo Sur, saber que estou contigo
Nun pub en Battersea, seguindo o rastro
Da boneca nas augas, os exilios
Dos liberais de antano;
O Grial, a ilusión neste partido
Dos poetas modernos e dos clásicos
Que resisten o frío
Dos séculos escuros, moitos tangos;
A praza da Quintana, un aloumiño,
As troskistas, a lúa dun armario,
O pasamán aquel ó que me arrimo,
Por seguir os meus pasos;
A escaleira de Odessa, ese destino
Daquel neno na ponte, un centenario
Café, no que converso cun amigo
(Aquí nos atopamos)
Longamente das cousas que eu escibo,
Por non falar de ti, que es o meu fado.
Una lunga chiacchierata con un amico
ricordando fatti del passato
un ponte che porta al proprio destino,
ad un ragazzino solitario;
Un cinema e i suoi baci clandestini
in un pomeriggio d’inverno, nella periferia
di questa città che si è salvata dalla dimenticanza
dopo tanti anni;
La notte avventuriera, i giorni festivi
consacrati dal dolore sui calendari
perché so che anche loro mi accompagnano,
loro sì sono veri alleati;
Una splendida bionda che rincorro
E di cui mi innamoro come uno stupido
in un minuto che sempre porta scritto
il segno del fallimento;
L’innocenza di Mozart come un fiume
giocoso, con i tempi padroneggiati,
i versi dei poeti che hanno compiuto
il loro tragico destino;
Curros e Rosalía, i due uniti
(è per loro che continuiamo a perseverare
condividendo un’emozione ai ritmi chiari
nella timida parlata dei paesani);
Ella Fitzgerald, Faulkner, Los Padrinos,
lo sguardo di John Ford su quei centauri
del deserto che cercano lungo il cammino
la vendetta, Machado,
Baudelaire, l’orologio degli svizzeri
nel discorso della nuora, nel drammatico
periodo di quei dopoguerra che fa venire i brividi
ora, al solo ricordo;
La stella più distante, che strappo
dai cieli impossibili dei romantici,
il cayuco senza nome, che cerca
un rifugio, fiducioso, nel molo;
Lo specchio di Manet, le alte cime
di Caspar Friedrich, impalpabili e remote,
le coste con navi mistiche,
un vecchio transatlantico;
La nostalgia che travolge i marinai
di porto in porto, i quadri di naufragi,
le promesse, un bimbo pensieroso,
la habanera tra le labbra;
Durante le cene che riuniscono gli amici,
dopo che sono trascorsi vent’anni,
i buoni romanzi, quel vecchio libro
in cui è conservato un petalo giallo;
La baia di Ares, una strada di Vigo
dove salgo sul tram del passato,
quello della vita che Shakespeare
ha messo per iscritto, sul palcoscenico;
La pietra scura, stornello
Sul ramo di un verso, solitario,
il mare che bagna la rocca dei proscritti,
le lanterne dei fari;
Le arie di Puccini, il lungo filo
della sorte, le foto sciupate, gli inganni,
le bugie pietose, i sorrisi,
gli anelli dei pianeti lontani;
Le lettere di perdono, i manoscritti,
telegrammi azzurri, i versi bianchi,
i baffi di Zappa, il gran fascino
della luna, quattro fado,
la libertà degli anni furtivi,
le carte da poker, gli oracoli,
petali di camelia sparsi
in un giardino spoglio,
e quello stesso giardino con la luce dell’estate
Sul roseto, moon river, un altopiano
del fiume Eume, ombre nei sentieri
di ciliegi, di betulle, di querce;
La Kim Novaks di «Vertigo» di Hitchcock,
Rita Hayworth da bionda, il mese di marzo,
il sassofono alto, l’anello perso,
i sipari dei teatri,
il polo Sud, sapere di stare con te
in un pub di Battersea, seguendo la traccia
della bambola nelle acque, gli esili
dei liberali del passato;
Il Grial, la sua illusione partita
dai poeti moderni e da quelli classici
che resistono al freddo
dei secoli oscuri, molti tanghi;
la plaza de Quintana, una carezza,
i trotskisti, lo specchio di un armadio,
il passamano a cui mi appoggio,
per accompagnare i miei passi;
la scala di Odessa, il destino
Di quel bimbo sul ponte, un Café
Centenario, dove parlo con un amico
(noi ci incontriamo qui)
ampiamente delle cose che descrivo,
Per non parlare di te, che sei il mio fado.
Trad. de Elisa Biagini
Una larga charla con un amigo,
Rememorando hechos del pasado,
Un puente que lleva a su destino
A un niño solitario;
Un cine y sus besos clandestinos,
Una tarde de invierno, en las afueras
De esa ciudad que salvé del olvido
Después de muchos años;
La noche aventurera, los días festivos
Que el dolor consagró en los calendarios
Porque sé que también vienen conmigo,
Que ellos son verdaderos aliados;
Una rubia de lujo que persigo,
De la que me enamoro como un tonto
En un minuto que siempre lleva escrito
El signo del fracaso;
La inocencia de Mozart como un río
Juguetón, con esos tiempos gobernados,
Los versos de poetas que cumplieron
Con su destino trágico;
Curros y Rosalía, los dos unidos
(Por ellos nosotros perseveramos,
Juntando una emoción a los claros ritmos
En las tímidas palabras de los paisanos);
Ella Fitzgerald, Faulkner, Los Padrinos,
La mirada de John Ford en los Centauros
Del desierto, que buscan en los caminos
La venganza, Machado;
Baudelaire, el reloj de los suizos
En la charla de la nuera, el dramático
Tiempo de las posguerras que da frío
Ahora, al recordarlo;
La estrella más distante, que yo arranco
De los cielos imposibles de los románticos,
El cayuco sin nombre, que un abrigo
Busca, confiado, en el muelle;
El espejo de Manet, las altas cimas
De Caspar Friedrich, esa lejanías vagas,
Las riberas con místicos navíos,
Un blanco transatlántico;
La saudade que arrastran los marineros
De puerto en puerto, los cuadros de naufragios,
Las promesas, un niño pensativo,
La habanera en los labios
En cenas que reúnen a los amigos,
Cuando todo pasó hace veinte años,
Las buenas novelas, ese viejo libro
Con un pétalo amarillo allí guardado;
La ría de Ares, una la calle de Vigo
Donde subo al tranvía del pasado,
Eso que Shakespeare puso por escrito
De la vida, en el escenario teatro;
La piedra negra, el pájaro estornino
En la rama de un verso, solitario,
La mar que llega a la roca de los proscritos,
Las luces de los faros,
Las arias de Puccini, el largo hilo
Del azar, las fotos mustias, los engaños,
Las mentiras piadosas, las sonrisas,
Los anillos de los planetas lejanos;
Las cartas de perdón, los manuscritos,
Telegramas azules, los versos blancos,
Los bigotes de Zappa, el gran prestigio
De la luna, cuatro fados,
La libertad en los años furtivos,
La baraja de póquer, los oráculos
Pétalos de gardenias en un desnudo
Jardín, allí esparcidos,
Y ese mismo jardín con la luz del estío
En el rosal, moon river, un remanso
Del río Eume, sombras en los caminos
De cerezos, de abedules, de robles;
Las Kim Novaks del Vértigo de Hitchcock,
Rita Hayworth de rubia, el mes de marzo,
El saxofón alto, el anillo perdido,
El telón del teatro,
El polo Sur, saber que estoy contigo
En un pub en Battersea, siguiendo el rastro
De la muñeca en las aguas, los exilios
De los liberales de antaño;
El Grial, la ilusión en el partido
De poetas modernos contra clásicos
Que resisten el frío
De siglos oscuros, muchos tangos;
La plaza Da Quintana, una caricia,
Las troskistas, la luna de un armario
El pasamanos aquel al que me arrimo,
Por seguir mis pasos;
La escalera de Odessa, ese destino
De aquel niño en el puente, un centenario
Café en el que converso con un amigo
(Aquí nos encontramos)
Largamente de cosas que yo escribo,
Por no hablar de ti, que eres mi fado.
Trad. de Hermes Salceda