A cidade que queres contigo terá un porto
Polo que xa pasaron, hai anos, os bos tempos,
Con grúas xigantescas e volumes de proas:
Vestixios da súa entrada comercial neste século.
A cidade que queres terá luces diversas,
Algún doce edificio modernista de antano,
Vagóns-mercadorías cansos en vías mortas;
Perdidos, no seu centro, mortos xardíns de indianos.
A cidade que queres terá moi pouca historia,
Pola mariñeiría será un aquel malvada
E algo sentimental, coma eses mariñeiros
Que tentan, tabernarios, as cancións da nostalxia.
Para o teu corazón terá rúas perdidas
Polas doces aforas, a onde ir solitario,
Praias de branca area, leitos de argazos, cunchas
Debaixo desta rúa pola que andan os pasos.
Coma un libro que non chegamos a acabar,
Xa non conseguirás lerlle tódalas páxinas,
Pero é fermoso o feito de así descoñecela,
Decatarte que nunca has pisar certa praza.
A cidade que queres, así unha flor amable
Esfollará os seus días igual que murchos pétalos:
Algúns serán de vida, outros virán de morte,
Uns mancharán de luz, e outros de tebra, negros.
A cidade que queres ten unha casa fiel
Preto do mar, se cadra abrigada dos ventos,
Con gaivotas que a envolven anunciando borrasca,
E na casa hai un cuarto no que acabas uns versos:
Se puidesen pisar, certeiros, os seus ámbitos,
Se levasen o ritmo dos teus andares lentos.
Algunha tarde triste, co seu buque de sombras,
Nela vai atracar o capitán Inverno.
È la città che cerchi, che per te avrà
Un porto di anni che fuggirono (i bei tempi),
Gru gigantesche ed eserciti di prue:
Orme del suo scivolare nel secolo commerciale.
La città che cerchi avrà nuove luci,
E qualche morbida architettura moderna
D’un tempo remoto e stanchi vagoni merci per stanche strade;
E nel centro, perduti, morti giardini indiani.
La città che cerchi avrà così poca storia
Da sembrare terribile navigarci,
Eppure sarà anche sentimentale
Come quei marinai che sfatti cercano le canzoni della nostalgia.
La città avrà strade perdute per il tuo cuore
E un muoversi solitario per le molli periferie
E spiagge di sabbia bianca e letti d’alghe
E conchiglie sotto la strada su cui risuonano passi.
È come un libro che non si riuscirà a concludere
Perché non potrai leggerne ogni pagina
E va bene così, è anche bello questo non conoscerle,
Sapere che ci sono piazze in cui non passerai.
La città che cerchi è un fiore gentile
Che sfoglierà ogni giorno i suoi petali consunti:
E alcuni pomeriggi saranno di vita e altri di morte;
Alcuni ti bagneranno di luce, altri di buie oscurità.
La città che cerchi – una casa fedele
Vicina al mare, protetta da venti e
Gabbiani che la cinsero d’assedio per annunciare la burrasca
Mentre c’è una stanza, in quella casa, dove i versisi spengono:
Se solo potessero calpestare i suoi spazi certi,
Se avessero la musica del tuo andare piano.
Un triste pomeriggio con la sua goletta d’ombre
E il capitano inverno che viene ad attraccare.
Trad. de Luigi Pingitore
La ciudad que quieres contigo tendrá un puerto
Por el que ya pasarón, hace años, los buenos tiempos,
Con grúas gigantescas y volúmenes de proas:
Vestigios de su entrada comercial en este siglo.
La ciudad que quieres tendrá luces diversas,
Algún dulce edificio modernista de antaño,
Vagones-mercancía rendidos en vías muertas;
Perdidos, en su centro, muertos jardines de indianos.
La ciudad que quieres tendrá muy poca historia,
Por la marinería será un punto malvada
Y algo sentimental, como esos marineros
Que intentan, tabernarios, las canciones de la nostalgia.
Para tu corazón tendrá calles perdidas
Por las dulces afueras, a donde ir solitario,
Playas de blanca arena, lechos de algas, conchas
Debajo de esta calle por la que andan los pasos.
Como un libro que no llegamos a acabar,
Ya no conseguirás leerle todas las páginas,
Pero es hermoso el hecho de así desconocerla,
Darte cuenta de que jamás pisarás cierta plaza.
Esa ciudad que quieres, así una flor amable
Deshojará sus días igual que mustios pétalos:
Algunos serán de vida, otros vendrán de muerte,
Unos mancharán de luz, y otros de tiniebla, negros.
La ciudad que quieres tiene una casa fiel
Cerca del mar, puede que abrigada de los vientos,
Con gaviotas que la envuelven anunciando borrasca,
En la casa hay un cuarto en el que acabas unos versos:
Si pudiesen pisar, certeros, en sus ámbitos,
Si llevasen el ritmo de tus andares lentos.
Alguna tarde triste, con su buque de sombras,
En ella va atracar el capitán Invierno.
Trad. de Hermes Salceda